Głód, który prowadzi do Miłości

Spotkanie z Natalią #2

Rozważane teksty:

• Tułasiewicz Natalia, Być poetką życia. Zapiski z lat 1938–1943, Wydawnictwo Flos Carmeli, Poznań 2020, s. 323–324.
• Ewangelia według św. Mateusza 9, 14–17.

Są różne rodzaje głodu. Można odczuwać głód wiedzy, piękna, prawdy, sukcesu czy uznania. Bł. Natalia Tułasiewicz znała je wszystkie. W czasie wojny każdą wolną chwilę poświęcała na czytanie i naukę. Pisała, że „wyciska każdą wolną chwilę jak cytrynę”, a głód wiedzy prawdopodobnie będzie jej towarzyszył do ostatniego dnia życia.

Pośród wszystkich pragnień odkrywa jednak jedno, które jest największe:

„Do Boga pcha mnie przede wszystkim nieprzeparty głód miłości.”

To zdanie zmienia perspektywę. Wiara nie zatrzymuje się na praktykach religijnych, ale odkrywa ich najgłębszy sens – odpowiedź na Miłość Boga. Modlitwa staje się dla bł. Natalii przede wszystkim miejscem spotkania z Tym, którego kocha. Dlatego chwilę później zapisuje jedno z najpiękniejszych zdań swoich notatek:

„Bóg jest dla mnie przede wszystkim Miłością. Wszystko, za co Go wielbię, w Jego miłości dla świata się mieści.”

Nie próbuje opisać Boga przez Jego przymioty. Najpierw odkrywa, że Bóg jest Miłością. I właśnie w tym świetle odczytuje wszystko inne.

W tym świetle jeszcze głębiej wybrzmiewają również słowa dzisiejszej Ewangelii. Uczniowie Jana pytają Jezusa, dlaczego oni i faryzeusze dużo poszczą, a Jego uczniowie nie. Tymczasem Jezus odpowiada obrazem wesela: „Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?” To zaskakujące, że na pytanie o post nie mówi najpierw o wyrzeczeniu, ale o obecności Oblubieńca. Jezus przypomina, że u początku wiary nie stoi pytanie: „Co mam zrobić?”, ale odkrycie, że Bóg jest blisko.

Dlatego dodaje jeszcze dwa krótkie obrazy: o nowej łacie i o młodym winie wlanym do nowych bukłaków. Spotkanie z Chrystusem nie pozostawia człowieka takim, jakim był wcześniej. Powoli przemienia sposób myślenia, patrzenia i kochania. Dlatego Jezus mówi o nowym winie i nowych bukłakach. Nowe życie z Bogiem potrzebuje serca, które pozwoli Mu działać, nawet wtedy, gdy prowadzi drogą inną, niż sami byśmy wybrali.

Patrząc na życie Natalii, trudno nie dostrzec właśnie takiej przemiany. Nie przestaje marzyć. Jej pragnienia nie znikają. Zmienia się jednak ich centrum. Coraz bardziej uczy się oddawać je Bogu i pozwalać, by to On nadawał im właściwy kierunek. Dlatego w swojej modlitwie prosi przede wszystkim o dar Bożej miłości, o czystą intencję i o umiejętność pełnienia Jego woli. To wiele mówi o tym, co było dla niej naprawdę najważniejsze. Prosi o takie serce, które będzie coraz pełniej kochało Boga i wiernie odpowiadało na Jego prowadzenie. Prosi także o czystą intencję, bo wie, że nie tylko nasze czyny mają znaczenie. Równie ważne jest to, z jakiego serca wypływają.

Szczególnie poruszają słowa, w których wspomina swoje pragnienie małżeństwa i macierzyństwa. To było prawdziwe marzenie jej serca. Życie potoczyło się jednak inaczej. Z biegiem lat coraz wyraźniej odkrywa, że Bóg zaprasza ją na drogę, której wcześniej się nie spodziewała – drogę świeckiego apostolstwa, całkowitego oddania drugiemu człowiekowi i świadectwa składanego aż po ofiarę z własnego życia. Nie jest to historia rezygnacji z własnych planów, ale owoc cierpliwego rozeznawania i coraz głębszego zaufania Bogu. Czytając jej zapiski, trudno nie zauważyć, że nie zatrzymuje się na tym, z czego przyszło jej zrezygnować. Coraz bardziej zachwyca ją to, do czego Bóg ją zaprasza. Dlatego z taką prostotą potrafi napisać, że Ten, który – po ludzku patrząc – zabrał jej tak wiele, w rzeczywistości dał jej znacznie więcej: samego Siebie.

Może właśnie tutaj najpiękniej spotykają się Ewangelia i zapiski Natalii. Jezus nie odrzuca postu. Natalia nie przestaje się modlić ani pracować nad sobą. Oboje pokazują jednak, że praktyki religijne mają sens tylko wtedy, gdy prowadzą do coraz głębszej więzi z Bogiem. Modlitwa porządkuje nasze pragnienia, oczyszcza intencje i uczy przyjmować życie takim, jak prowadzi je Bóg.

Takie słowa rodzą się tylko z doświadczenia. Nie są teorią ani piękną refleksją. Są świadectwem życia, które krok po kroku uczyło się ufać Bogu bardziej niż własnym planom. I może właśnie wtedy człowiek odkrywa, że największym darem Boga nie jest spełnienie wszystkich swoich pragnień.

Największym darem jest On sam. A kiedy On staje się najważniejszy, wszystko inne powoli odnajduje swoje właściwe miejsce.

Na drogę…

• Co jest dziś największym pragnieniem mojego serca?
• O co najczęściej proszę Boga w swojej modlitwie?
• Jakie intencje stoją za moimi działaniami?

Do kolejnego Spotkania z Natalią!

Niech te słowa dojrzewają w Twoim sercu i codzienności.